Moving on, it could be the hardest thing for many of us.
Letting go of the thing that you've been holding on for such a long time.

I'd love to see her again

Mothers day is here.. i see different messages of love on fb statuses.. how sweet that in their own little ways, they were able to express their love and appreciation to their moms. **Sigh** I wish i could do that to my own mom too.. I see facebook campaigns that work for mothers day..something like this as shown in the status of one of my friends,

"To all my FB friends, in honor of Mother's Day I'm trying to see how many of you are willing to change your profile picture to a picture of your mom and keep it there till May 9. I did and so have several others. If you will and like this idea, please repost this as your status so everyone gets the word and see how many beautiful mothers we can get on FB. (repost)"

First thing that came to my mind..where will I get her picture? 8 years ago.. I could still remember, scenes are still clear.. it was 11:30pm of April 2003..In a hospital where everyone is rushing..

The sky is dark, my little world is grey….
The doctors, nurses are rushing, back and fort.
I heard beeps and beeps, I saw a nurse came out of the room. She removed her mask. My mind questioned, I wonder why? Isnt she coming back inside to take care of mom?


She went strait ahead to me. Held my hand and uttered words that broke my heart.
My mommy is gone, I feel her presence…
The thought of not seeing her again takes my breath away


The hurt, the pain, I cannot describe….
It’s like my blood quit flowing inside


I cannot imagine, i will wake up each morning to begin a new day….
Without a wake up call from mom. With her hands touching my hair..



You were always a great person,a great person indeed
You were always there, whenever I was in need


You raised me up  in a big, safe world
I'm glad I had the chance to be once your little girl



My thoughts of my Mommy bring happiness and peace….
Then the truth overcomes and I feel so incomplete


I know she loves me and she is free of pain





But I would love to see her again......

Ang Abakada Ni Juan

"Kung natapos ko ang aking pag-aaral disin sana'y mayron na akong dangal, na ihaharap sa'yo at ipagyayabang, sa panaginip lang ako may pagdiriwang."

Mga salitang hango sa kantang "Doon Lang" ni Nonoy Zuniga. Ang mga salitang ito ay sumasalamin sa kalagayan sa buhay ng ating mga kababayan. Gaano kasaklap ang katotohanan na sa bawat sampung kabataan na nagtatapos ng hayskul, apat lamang sa kanila ang nakakausad sa kolehiyo, at sa apat na iyon ay maswerte ng dalawa ang makakapagtapos at makakahanap ng trabaho na ukol sa kanilang tinapusan.

Sa loob ng silid aralan, may higit walumpung bata ang nagsisiksikan,naghahati-hati sa mga lumang libro na pinalabo na ng pagkalubog sa baha, at may nag-iisang guro na pilit inuubos ang kakayahan na maturuan ang lahat ng mga bata. Ang mga dakilang guro ng ating bayan, na siyang naghuhubog ng ating mga kamalayan, ay napakaliit ng sweldo, kaya't napipilitan silang magtinda ng tocino,longganisa at iba pa, habang na sa kanilang klase. Masisisi ba natin sila, kung hindi kaya ng sweldo nila na busugin ang sikmura ng kanilang sariling pamilya?

Maraming mga bata ang hindi nakakapasok o nakakapagtapos sa pag-aaral dahil na rin sa matinding kahirapan. Sa halip na mag-aral ay nagtatrabaho na lang sila upang maitawid ang kanilang pang araw-araw na pamumuhay. Marami ang namamasura,namamalimos at nagpapalaboy laboy sa kalsada, namamasukang kargador o katulong sa mga mayayamang pamilya. Ang iba naman ay nappunta sa madilim na landas ng pagnanakaw at panggagantso. Sabi nga nila, pinanganak kang mahirap, mamamatay kang mahirap. Hindi ba ito nabibigyan ng atensiyon ng ating gobyerno? Maraming aspeto ng ating bansa ang napapabayaan na ng husto, nangunguna rito ang edukasyon. Nangunguna tayo sa listahan ng mga kuraptong bansa, kaya't hindi nakapagtataka na halos mabura na rin tayo sa listahan ng mga bansang may kalidad na edukasyon. Marahil ay masaya ang mabuhay para sa iilan sa atin, ngunit para sa maga batang lansangan na hindi nakakapag-aral, at kailangang magbanat ng buto upang may makain,nasaan ang pag-asa?

Marahil lahat naman tayo ay mulat sa tunay na kalagayan ng edukasyon sa ating bansa, ngunit mulat man tayo, wala naman tayong pakialam. Paano natin mahuhubog ang magandang kinabukasan ni Juan Dela Cruz sa ganitong sistema ng edukasyon? Maaari pa ba natin panghahawakan ang tanyag na mga linyang, “ang kabataan ang pag-asa ng bayan.”?

WE CLIMBED THE HILL!

..sa simula parang napakaordinaryo lang ng gagawin namin..aakyatin namin ang lignon hill..isang sikat na pasyalan sa legaspi city..we travelled about 2hours from naga to legaspi. just to visit the famous lignon hill.

 sa paanan kami ng burol ng park, since cars are not allowed to go up further. Maraming tao, marami kaming kasabay, tulad namin, gusto din nilang akyatin ang tuktok ng burol. mga ilang metro palang ang naakyat namin..nakikita na agad namin and tanawin sa baba..ang ganda pala.

Lalo kaming ginanahan. Lakad pa ulit kami, mga ilang metro pa ulit, nagsimula na kaming makaramdam ng pagod, we started to realize, this aint gonna be easy men! Sabi ni Mor,wala pa kami sa kalahati.

 Ang hirap, kahit simpleng paglalakad lang ang ginagawa namin, at kahit marami kaming kasabay, at kahit pa nakakalibang ang aming picture taking, we cant deny to ourselves, pagod na kmi.

Nagsimula na akong magreklamo, "nakakpagod, malayo pa ba? pwede phinga muna tayo?

Sa kalagitnaan, may dalawang klase ng daan: yung regular na daan na kanina pa namin nilalakaran, at isang daan na tinatawag nilang "Kapit tuko",hindi sementado, at my mahabang lubid, na dapat ay constantly hawak mo para makrating ka sa tuktok,

Generally, ang kapit tuko ay mabato, madulas at manually mong aakyatin ang burol, sa mga bato at ugat ng kahoy ka kakapit at gagawa ng paraan para umakyat. sabi nila dito raw ay mas mabilis kang makakarating, kung mpaglalampasan mo lahat ng pasubok.

Habang nakatingala ako sa mahabang lubid, sabi ko sa sarili "Ive never done this before," But if you will never do something you have never done before, you will never get something you never had before. (tama pa ba grammar ko?)

So aling daan kaya ang pipiliin ko? comfortable, common? or uncommon at very uncomfortable pa?

Huminga ako ng malalim, humugot ng lakas ng loob sa kung saan at sabay sabing,

"I'll take that road.." ang tinutukoy ko ay ang kapit tuko. Alam ko, hindi ko pa nagagawa ito, so why not take the challenge.

Binagtas namin ang daan, literally, kapit tuko talaga ako, mahirap na baka mahulog pa ako. Nagkapaltos paltos ang kamay at paa ko, dahil sa lubid na hawak ko ng mahigpit.

 Ilang hakbang palang paakyat, tagaktak na ang pawis ko at basang basa na ang damit ko.

Sa kalagitnaan, bigla akong pinulikat! What a very nice time  to get cramps.

Natigilan ako sandali, lumingon ako sa baba kahit na ibinilin sa amin na huwag kaming lilingon.

Nakaramdam ako ng takot, indeed there is no turning back. Tumingala ako,malayo pa pala kami. Naluluha na ako sa pagod, pero tinapik ako sa likod ni Wilmor, "kaya mo yan". OK! kaya ko daw to eh!

Akyat, kapit sa lubid, ....akyat.....akyat .....akyat....


Presto! Nakarating na kami sa tuktok ng lignon hill! Hindi kami naglakad, literally, WE CLIMBED!!!!

We waited for the sunrise, and at 5:45 am.. the miraculous creation of God waved itself before our eyes.